ROZDZIAŁ IV

(Part 1)

Przeciągnęłam się na łóżku. O...budzik jeszcze nie zadzwonił. Która jest godzina?- Spojrzałam na zegarek, wskazywał 7.36. Ale wcześnie, jak mogłam się już obudzić. Przeciągnęłam się jeszcze raz

- Auuu...- Wydobyłam z siebie głośne jęk, spadając z łóżka.

Do pokoju weszła mama, była jeszcze piżamie.

- Co się dzieje? - Spytała.

- Spadłam z łóżka

- A, a już myślałam, że coś ci się stało. - Mama zaśmiała się.

- No, dzięki ja tu spadam z łóżka, a ty mówisz, że nic się nie stało.

Naszą "rozmowę" przerwał dźwięk mojego dzwonka. Dzwoniła Gośka.

- Aniu, kochanie, wiesz jak ja cię lubię.

- Pani Słowińska?

- Jak ty mnie dobrze znasz, zaczyna o 8.50, więc musimy być o 8.45

- Nie chce mi się.

- No weź

- Zobaczę czy się wyrobie.

- Ok, to pa!

- Hej!

Rozłączyłam się i poszłam do kuchni na śniadanie. Matti zostawał dzisiaj w domu, więc miałam nadzieje, że pewnie będzie długo spał. Niestety to była tylko nadzieja. Zobaczyłam go w kuchni jedzącego płatki. Blondynek był jeszcze w piżamie, siedział roześmiany i zajadał się czekoladowymi kuleczkami. Nie chciałam mu psuć humoru, bo to nie jest tak, że go nienawidziłam, kochałam go w końcu był to mój brat. Może czasem mnie wkurzał, ale jednak zawsze sie o niego martwiłam.

- Hejka.

- Zobacz, co było w płatkach - Mateusz podał mi do ręki plastikowego dinozaura.

- Śliczny - Pogłaskałam brata po głowie i oddalam zabawkę.

Na śniadanie zjadłam kanapkę z dżemem truskawkowym, ubrałam się w czarne spodnie, białą bluzeczkę z krótkim rękawem i szary sweterek. Niestety u nas w szkole można nosić tylko takie kolory. Po drodze do szkoły słuchałam muzyki. Szłam ulicami nucąc ulubioną piosenkę. Piękna pogoda - pomyślałam. Świeciło słońce i było dość ciepło. Tak idąc obserwowałam ludzi dookoła. Naprawdę można wiele tak zboczyć. Dużo osób robi np; głupie miny, albo kłóci się przez telefon. To śmiesznie wygląda.

W końcu stanęłam przed niewielkim beżowym budynkiem. Weszłam do szkoły, nagle nadleciał do mnie ciemnowłosy chudzielec w zielonej bejsbolówce. Wtuliła się we mnie mocno, prawie łamiąc mi żebra.

- Hej, Martyna.

- Siemka.

- Wiesz, że łamiesz mi żebra?

- No pewnie, właśnie tak ma być - Oderwała się ode mnie. Patrzyła się na mnie brązowymi oczami, jej włosy opadały na ramiona. Ona jest naprawdę ładna pomyślałam.

___________________________________________________________
Przepraszam, że podzieliłam ten rozdział na dwie części, ale byłby troszkę za długi.
Ponieważ tak dobrze nam idzie zmieniam trochę zasadę 8 komentarzy = rozdział .
I jeszcze jedno, teraz kolejne rozdziały będą pojawiać się możliwe iż w większych odstępach czasu.

nalnana